Patagonian Cruise

Er is alweer zoveel gebeurd sindsdien, maar toch maar even een apart hoofdstuk voor deze onbeschrijflijk geweldige cruise/ferrytocht van 4 dagen van Puerto Montt, dwars door de patagonische fjorden naar Puerto Natales.

Alles zat mee.

De nieuwe vrienden. Het zon. De bergen. De gletschers. De bossen. De ongereptheid. De leegte. De dolfijnen. De pinguins. De zeeleeuwen. De golven. De scheepswrakken. De nauwe passages. De vino tinto. De Derby Sauves. De bestemming.

Een camera vol..

Vlak voor aankomst nog even David verslaan.

De berenboot.

Scheuren!

Laat ik het maar even zo stellen: We nemen het ervan!

We zijn nu al 6 dagen met een huurautootje op pad, allerlei dirt tracks in natuurgebieden van het Lake District en het eiland Chiloe verkennend. Tiet vur nye riedn! We hebben nog maar 1 keer vastgezeten en 1 krasje op de bumper!

Een vakantiegroet uit het zalige Puerto Montt!

Toen glom ie nog.

Bevalt het nog achter die computer?

......

Is the pope a catholic?

Ons succesverhaal over de gringotrail moet een beetje bijgeschaafd. Er zijn namelijk plaatsen waar, geheel onverwacht, de duitsche medemensch in grote getale op komt dagen. Heel raar, maar amper vervelend. We hebben een paar dagen -om in lonely planet termen te spreken- gesplurged. Heel lekker eten, een mooie camping, ubervriendelijke menschen, und so weiter.

Een driedaagse tocht tussen een paar vulkanen door (Lonquimay en Tolhuaca) heeft de spiertjes weer enigsinds op spanning gebracht, we weten weer wat afzien is, beloond met uitzicht op de Llaima (die rookt hard en gaat binnenkort nog eens uitbarsten) en 2 ongelooflijk mooie kampeerplekjes.

Dagtocht naar Crater Navidad (mekka voor geologen). Lang liften en strompelen in de hitte voor ons. Moooooi!

Onze eerste gezamelijke bergpas!

Kamp 1. Rechts lag nog zo´n moekser. Om ons heen acacia`s en een lavaveld.

Waar is Wally?

Laguna (en signorita) Blanca. Daaronder hebben we gekampeerd.

Uitzicht uit de tent!
Laatste avond in SuizeAndina (klein mofrica)

Parque Ingles

We zijn van plan zoveel mogelijk van het welbekende en door backpackers bevolkte "gringotrail" af te blijven, en dat is de afgelopen dagen super gelukt! We hebben urenlang in een bus/langs een zandpad gezeten op weg naar een parkje aan de voet van de Andes. Alle Chilenen die we tegenkwamen vertelden al dat het er superlindo (supermooi) moest zijn, en dat klopte, en geen gringo gezien!

We hebben een paar dagen doorgebracht op een camping bovenaan een heftige cañon. We hoefden ons alleen van de wand naast de tent af te laten zakken en we hadden ons eigen blue lagoontje. Zaaalig. De cañon vroeg ook om verder verkenning, ook erg fijn, hoge sprongen in diepe poelen, kontspiertestende natuurlijke glijbanen en vooral veel gladde stenen...Daphne heeft nu een gekneusde duim. Auw. Maar na een gipsspalkje en wat slechte grappen van mij kon ze gelukkig wel weer lachen. (ik niet: koken, afwassen, Daphne wassen, tent opbouwen, broek optrekken, bikini strikken, het is me allemaal even teveel).

Nee hoor, dikke schik hier, we zijn nu lekker op weg naar het merengebied!

ps. de computer laat me geen foto`s draaien....even uw hoofd op uw rechterschouder...

.......en links

en ontspan...

Santiago (met Daphne!!!)

Dat het even duurde voor we deze reis verder samen mochten gaan doen, mag geen verrassing zijn. Maar dat het dan zo lekker voelt! Heerlijk zeg! Lekker hostel, mooie kamer, mooie kamer, mooie kamer. Oh ja, en de stad schijnt ook fantastisch te zijn. De geluiden die het voortbrengt worden me alleen teveel, slijptollen, auto´s, volk, het dakterras voldoet nog 1 avond. We gaan lekker richting natuur morgen.

D&S, B&W

.......

Hartje Santiago

Pichilemu

No worries, ik ben er nog.
Leef momenteel op een laag pitje in een saai stranddorpje. Een beetje de halfweg-itch, zo comfortabel mogelijk wachten op Daphne.
Eigenlijk wel een prima tijd hier. Ik doe me tegoed aan liters water uit de Pacific in een poging tot surfen. Gek genoeg heb ik mijn prestatie op de eerste golf die ik probeerde niet meer overtroffen. De herinnering aan 20 seconden wind in de natte haren, bewonderende blikken vanaf het strand en een stijlvolle afsprong, schopt me elke dag weer naar een strand. Mwoah, het houd me van de veranda.
Het hostel waar ik verblijf is heerlijk normaal, allemaal niet-engelssprekende chileense families, die me stuk voor stuk adopteren. Voor iedereen speelt het leven zich af tussen 12.00u `s ochtends en 3.00u `s nachts. Langzaam wakker worden en lang doorborrelen. Bij nader inzien is het hier eigenlijk een soort Chileens Cadzand ofzo. Niks spannends te melden deze keer. Zelfs mijn computer is sloom. De foto`s volgen later.

Ow, ik kan het natuurlijk nog even hebben over Valparaiso, nieuwjaar! Via Dan en Nicky kon ik daar terecht in een appartement, bij een aantal veel te welgestelde Yanks. Het moet gezegd...het uitzicht over de stad was overweldigend, misschien wel de mooiste plek om het vuurwerk te zien. De avond begon hoopvol op het strand met liters boxed wine (prima te pruimen hier), kreeg een vervolg in het appartement, met meer boxed wine (aangevuld met meloen) en een cursus filmgeschiedenis van de neef van Dan, Brian, die in L.A. voor een of ander sterrencastbureau werkt. Toen besloten N&D een relatiecrisis te krijgen, waarna het een paar uur duurde voordat Nicky weer op kwam dagen. Fijne momenten. Ze besloot toen het mixen van de drankjes voor haar rekening te nemen. Ik had het kunnen voorzien. Vrouw in crisis vs fles vodka. Binnen een half uur lagen er 3 personen in coma. Mijn bewustzijn was nog net hoog genoeg om het vuurwerk te zien, maar het grootse straatfeest van Z-Amerika dat zich aan onze voeten afspeelde was onbereikbaar. Damn.

Bouldering La Serena

Things seem to fall into place realy well lately...
Eens een jaartje niet werken met kerst! Heerlijk, een beetje strandhangen en rotsklimmen in het gezelschap van een zeer charmante Engelsman, Ross.

Helaas kan mijn naam niet boven deze foto....

But I`m learning

Panne de Azucar

Chili is duur! Mijn tentje komt prima van pas. De afgelopen dagen ben ik opgetrokken met Dan en Nicky, Amerikaans, een perfecte combinatie. Ongelooflijk hoeveel overeenkomsten je kunt hebben met mensen die je pas een paar dagen kent. Muzieksmaak, eten, way of life. Ik heb er een paar vrienden bij.
Het parkje Panne de Azucar was fantastich, verlaten stranden, aan de rand van een giga-woestijn, koken op houtvuur, vis vangen voor het avondeten, een goed boek, muziek van Dan en Chileense wijn.
Helaas is het vrijwel onmogelijk bustickets te boeken rond kerst en O&N. Het park had verder geen voorzieningen en was ver van alles vandaan, anders... Ach, nu La Serena, een stadje met een enorme hoeveelheid kerken, toch handig voor kerst. Moet het nog gaan ontdekken, al hangen de kerstdeuntjes op panfluit me nu al de keel uit.

`s Nachts was het net een kerststalletje

5 uur hard werken voor een paar ons (erg lekkere) vis

Eigen werk, Bob Dylan en Beatle-covers...in een G-love sausje...who needs radio...

Humboldt-pinguins (en pelicanen)

Zeeleeuw

Van Uyuni naar San Pedro de Atacama

Het leek tijd Bolivia te verlaten, er staat Chili op het menu! Het gebeid tussen Uyuni (Bol) en San Pedro (Ch) is een een overweldigend verlaten gebied vol vulkanen, zoutvlaktes, rotswoestijnen en geysers.

Een driedaagse supertrip in een 4x4, met 4 geweldige reisgenoten. (4 omdat de 5e, een engelsman perse achtergelaten wilde worden op een cactuseiland in de Salar, om te vliegeren). Ik laat de beelden maar voor zich spreken.

Salar de Uyuni (groter dan Gelderland en Brabant samen)

Laguna Colorado, zoals de meeste, met flamingo´s

De incidentele "Zoro de Andes"

Hopelijk blijft ie mooi als ik em uitvergroot.

Potosi

Potosi is eeuwenlang uitgebuit door de spanjaarden. Alles dankzij een enorme zilverberg; "El Cerro Rico." Deze berg -en het opofferen van ongeveer 6 miljoen indianen en slaven- heeft europa rijk gemaakt. Dat liedje over de zilvervloot..... dat zilver kwam hier vandaan.

Ik zeg "dank je wel."

Ooit zag ik een reportage op het jeugdjournaal, over kinderen die hier nog elke dag voor school de mijn in gaan. Dat is dus ng steeds realiteit en te zien tijdens een touristische tour. Het geeft nogal te denken. Er zijn nog 120 -vrijwel uitgeputte- mijnen, waar nog wat mineralen en tin gevonden wordt. De kanttekening is wel dat e.e.a. niet meer voor grote bedrijven gebeurd, maar in de vorm van kleine cooperaties, op vrijwillige basis...(het blijven wel jonkies natuurlijk, die voor 50 ct per dag hun levensverwachtig de grond in boren).
De mogelijkheid om die jonge gasten een steuntje in de rug te geven, in de vorm van cadeautjes, zo rond kerst verzacht de shock een beetje. Verwacht alleen geen mooie pakjes. De regalos koop je vlak voor het bezoek, op een marktje. Je koopt o.a. dynamietstaven, ontstekers, extra nitriet, cocabladeren, sigaretten en melk (om het stof makkelijker op te hoesten).

Happy Christmas.

We hadden een fijne gids; een klein, fel, links radicaal, emotioneel vrouwtje,die de harten van de mijnwerkers duielijk al lang gestolen had. Ze bleef maar hameren op het belang van de huidige regering en haar voornemen de dynamietstaven voor andere doeleinden te gebruiken als Evo Morales afgezet gaat worden.
Het was hartverwarmend te zien hoe onvoorwaardelijk ze probeerde het die mannekes naar de zin te maken. Het lukte, mede dankzij de enorme hoeveelheid cadeaus die mijn rijke italiaanse en zwitserse gezelschap meebracht. Ik baalde dat ik niet meer kon doen, of bij me had. De aanwezigheid van een verpleegkundige was wel reden om even de lichamelijke klachten te bespreken...bloedhoesten, hoofdwond, maagpijn...ik heb maar niet gezegd dat ik B-pleeg ben.

Dit stadje heeft een heel rijke uitstraling en is prachtig. Sinds ik die berg in geweest is mijn referentiekader wel behoorlijk veranderd. Respect.

Kerstinkopen

Cerro Ricco

Een mijn met nepkompel
Zo gaat dat hier

Al heel lang op dezelfde manier

Blood on the tracks